Vorige week is in India de Women’s Reservation Bill gepasseerd. Door een meerderheid van de stemmen is de wetswijziging aangenomen, welke inhoudt dat 33% van de zetels in het Indiase parlement voortaan gereserveerd is voor vrouwen. Een grote doorbraak voor de Indiase vrouw. Zeker in een land als India, waar de positie van de vrouw lang niet altijd even gunstig is en waar het lijkt alsof alleen maar bejaarde mannen deelnemen aan de regering, is dit een bijzondere wetswijziging. Zal de ongelijkheid tussen Indiase mannen en vrouwen nu eindelijk langzamerhand verdwijnen? De nieuwe wet is in ieder geval een stap in de goede richting. De UNDP (United Nations Development Programme) en UNIFEM (United Nations Development Fund for Women) zeggen in hun publicatie ‘Making the MDGs work better for women’ dat gelijkheid tussen mannen en vrouwen van wezenlijk belang is om duurzame ontwikkeling te kunnen bewerkstelligen. Eén van de Millenniumdoelen richt zich op gelijke rechten voor vrouwen en mannen (Millenniumdoel 3). Niet alleen bij dit Millenniumdoel speelt die gelijkheid een belangrijke rol, ook voor het bereiken van de overige doelen is dit van belang. De publicatie noemt de ownership van vrouwen als een aanbeveling om gelijkheid tussen mannen en vrouwen te bevorderen. Hiermee wordt bedoeld dat (arme) vrouwen hun behoeften kenbaar moeten kunnen maken en dat deze ook daadwerkelijk gehoord worden. Dit houdt in het versterken van hun positie in overheidsinstanties, in het parlement en in de civil society.

Na een hele lange vlucht met twee transits (eentje bij Doha en daarna weer bij London Heathrow) ben ik weer terug in Nederland sinds zondagavond 11 uur (29 november 2009). Ik kwam in Leiden aan rond twaalf uur. Even een korte samenvatting van mijn indrukken toen ik weer in Nederland was:
- Alles ziet er zo schoon uit.
- Eindelijk een schone wc!!
- Schoon drinkwater.
- Normale douche met lekker warm water.
- De hele dag en nacht door elektriciteit.
- Supersnel internet!
- Ik kan nog Nederlands praten.
- Iedereen is zo lang.

Ik ben inderdaad blij dat ik weer terug ben in het koude Nederland... maar alsnog heb ik wel een geweldige tijd gehad in Nepal en heb ik echt heel veel geleerd. Ik heb Nepal meegemaakt zoals het echt is en niet in een hotel geleefd. Ik heb zoveel familie leren kennen en heb de grote feestdagen meegemaakt zoals het in Nepal wordt gevierd. Na deze drie maanden verblijf in Nepal kan ik zeggen dat ik alles wat ik in Nederland heb zoveel meer waardeer dan daarvoor. Ik zou zeker weer terug willen om nog meer van het land te zien en te beleven.

Foto's van Amu in Nepal zijn te zien op: http://www.facebook.com/album.php?aid=348575&id=701010580&l=50d46e14be  

In Nepal zijn familie, vrienden en kennissen meer dan welkom om zonder aankondiging en/of afspraak langs te komen. Bij vrienden en kennissen wordt er thee gedronken en even bijgepraat. In tegendeel tot het (bijna) verbod om te blijven slapen bij vrienden en kennissen, is logeren bij familie ook altijd mogelijk. Als je een afspraak hebt gemaakt is het totaal geen probleem als je een uurtje later aankomt dan dat je had afgesproken. Aan de ene kant vind ik het erg bijzonder dat mensen hier zo ongelooflijk flexibel zijn. Maar persoonlijk vind ik dit absoluut niet zo prettig omdat andere mensen dat dan ook bij mij kunnen doen en er dan totaal geen besef is van de waarde van tijd. Bij het doen van dagelijkse activiteiten heb ik zelfs gemerkt dat ik dan geen gevoel krijg van een deadline. Hiermee bedoel ik dat ik dan in staat ben om dingen makkelijk uit te stellen, wat ertoe leidt dat ik dingen gewoon niet afkrijg zoals ik het had gepland.

Hier in Nepal is er niet echt sprake van een goede waste management. Mensen dumpen hun afval overal. Op de straten is er in principe nergens een prullenbak te bekennen, wat als gevolg heeft dat iedereen hun papiertjes en plasticjes eenvoudigweg ergens gooien. Wat mij nu echter opvalt, is dat het ook ligt aan de mentaliteit van de mensen wat heel moeilijk is te veranderen. Ik ben een tijdje geleden langs geweest bij Salkha hiti (drie prachtige ouderwetse kranen), een project van Seva in Sankhu. Toen ik vroeg of er een mogelijkheid was dat er prullenbakken zouden komen, werd mij verteld dat hier mensen hun afval dan niet in de prullenbak, maar ernaast gaan werpen.

In Sankhu is er niemand die afval komt ophalen, ze gooien al hun groente-, fruit- en tuin afval in hun saga (zo wordt een tuin genoemd waar men hun breekbaar afval in gooit) om het te laten rotten en er mest van te maken. Dit wordt dan gebruikt als een fertilizer wat wordt gebruikt in rijstvelden, aardappelvelden en voor andere plantjes. Maar waarom in je eigen tuin? Dit soort tuinen stinken natuurlijk vreselijk! Of het wordt gewoon ergens in het bos gedumpt of in een rivier gegooid. Al het afval dat is gemaakt van papier of plastic wordt in brand gestoken. Het mag overduidelijk zijn dat er gewoon echt een betere waste management in Nepal moet komen!

Wat als er geen elektriciteit was? Zou dat niet vreselijk zijn? Dat zou betekenen dat ik gebruik kan maken van geen enkel elektrisch apparaat. Geen televisie, stereo, computer, mobiel, magnetron, oven, en een koelkast heeft dan ook geen zin meer. Alles wat ik de hele dag door gebruik. Ik moet eerlijk bekennen dat sinds ik in Sankhu ben, ik bijna geen televisie kijk en het gebruik van internet is ook drastisch omlaag gegaan. Ikzelf had altijd gedacht dat ik dan vrij zou voelen, omdat ik het dan veel minder druk zou hebben. Echter voelt het alsof er iets heel groots ontbreekt.. Er is geen magnetron, oven of een elektrische kookplaat in het huis waar ik verblijf. Wel vraag ik me af wat het nut is van een koelkast wanneer er van tijd tot tijd de helft van de dag geen elektriciteit is.

Geen elektriciteit betekent ook dat ik niet naar het dichtstbijzijnde cyber café kan gaan om gebruik te maken van internet. Dankzij mijn laptop kan ik mezelf entertainen door muziek aan te zetten, te schrijven, foto’s op mijn laptop weer voor de honderdste keer te bekijken en Friends te kijken. Mijn nicht die pas rond zeven uur in de avond terug is van school (uit Kathmandu) gaat direct naar bed wanneer er geen elektriciteit is in de avond. Ze zet haar wekker om drie uur in de ochtend om haar huiswerk te maken, want dan is er zeker weten elektriciteit (meestal..).